Mezelf moeten dwingen te gaan lopen

Het liep net even anders.

Zaterdag 14 oktober jongst leden; nadat ik in de ochtend looptraining had gegeven, wilde ik na het douchen en de lunch even op de bank mijn oogjes dicht doen. De komende maandag zou ik immers, na een paar hectische weken, weer een paar uur gaan werken en kijken of ik een juiste balans zou kunnen vinden tussen de zorg voor mijn partner, de kinderen, het huishouden en werk.
Net toen ik mezelf had “geïnstalleerd” ging even over twaalf de telefoon. Het was de moeder van mijn partner en ze vroeg of ze iets mocht vragen. Zoals ik ben zei ik; dat doe je al, maar zeg het maar. Ze vroeg of ik even wilde komen omdat ze zich helemaal niet lekker voelde. Hierbij voelde ze zich bezwaard omdat ze wist dat ik al mijn handen vol had om het hier thuis draaiende te houden. Aan de andere kant hield ze woord omdat ik al vaker had aangegeven dat als er iets was ze gewoon moest bellen.

Op naar moeders om te kijken wat er aan de hand was. Eenmaal daar schrok ik best wel. We hadden haar veertiendagen niet gezien en in die tijd was ze zes kilo afgevallen. Tevens zag ze grauwig. Na een aantal controles te hebben uitgevoerd belde ik met de huisartsenpost en we konden langskomen. Over wat er zich vanaf dat moment toen allemaal afspeelde zal ik me hier niet uitweiden. Wel dat ze negen uur later tijdens een reanimatie in mijn handen is gestorven.

Hoe vertel je zoiets.

Direct na haar overlijden zag ik op mijn horloge nog hoopvolle berichten langskomen van mijn partner en haar zus, niet wetende dat hun moeder was overleden. Hoe ga ik dit in vredesnaam vertellen. Opnieuw moest ik verschrikkelijk nieuws vertellen, net als vier en een half jaar terug toen hun vader overleed. Opnieuw moest ik onze eigen kinderen vertellen dat er weer een oma was overleden. Met mijn handen in het haar zat ik naast een totaal uit het veld geslagen team van artsen en verpleegkundigen bij te komen. Wat was hier in vredesnaam gebeurd en zo snel. Even na middennacht reed ik naar huis om het nieuws te vertellen.  De klap kwam hard aan en we hebben, nadat mijn schoonzusje bij ons thuis was gearriveerd, tot zeker een uur of halfvier zitten praten en janken. De dagen erna wordt je geleefd en wat ben ik blij dat Els (uitvaartbegeleidster) ons veel werk uit handen nam.

De film blijft zich afspelen.

Nu, bijna twee en een halve week verder, speelt zich elke nacht nog de film af van de laatste uren in het ziekenhuis. Daar waar een normaal mens ligt te slapen zit ik vaak alweer rond drie / vier uur op de bank tot rust te komen. Volgens de huisarts lijkt het erop dat ik last heb van een acute vorm van PTSS en zal hier, zoals het er nu naar uit ziet, EMDR therapie voor krijgen. Tot die tijd moet ik het met slaappillen en rustgevers doen. Pillen, bah; wat een enorme domper op mijn gezonde instelling. Hardlopen moet je zeg ik tegen mezelf; dat heb je nodig!

Mezelf moeten dwingen te gaan lopen

Afgelopen weekend ben ik, drie weken na mijn eerste halve marathon, weer een stuk gaan lopen. Het ging niet vanzelf, dat is een ding wat zeker was. Met een verlangen naar mijn bed, wallen onder de ogen en energie van nul heb ik mezelf er toe moeten dwingen te gaan lopen. De eerste twee a drie kilometer liepen dan ook voor geen meter. Tot ik in de bossen kwam en de heerlijke geur van de herfst kon opsnuiven. Ik vond het ritme en energie terug en zette door. Met een gemiddelde van 5.55 p/km liep ik uiteindelijk acht kilometer en kwam voldaan weer thuis. De rest van de dag zat ik vol energie en heb thuis gelukkig weer op een fatsoenlijke manier een aantal huishoudelijke taken kunnen afwerken!
Wat me wel opviel was dat emotie en feel-good zich tijdens de loop elkaar afwisselden. Zou dat mijn manier van verwerken zijn? Ik geloof van wel. Niks geen pillen, maar een natuurlijk geneesmiddel in de vorm van hardlopen.

Het is goed om te lopen.

Afgelopen weekend heeft voor mij dus bewezen dat hardlopen helend werkt. Reden genoeg om voor het voorjaar een nieuwe basiscursus hardlopen op te zetten en zo mensen te stimuleren meer te gaan bewegen. Dit ga ik opnieuw doen met FITNEZZplaza en deze keer met ondersteuning van Start to Run.  Wie had ooit gedacht dat ik als “ex” start to runner nu zelf als trainer voor Start to Run aan de slag zou gaan. En dit nadat ik zelf pas anderhalf jaar geleden ben gestart met hardlopen….Zo zie je maar weer; de wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Wil je meer weten over de training in het voorjaar? Volg me dan op Instagram en/of Facebook. Hier zal alle informatie worden gepost!

Even heb ik getwijfeld of ik deze persoonlijke note zou posten op onze site. Na wat wikken en wegen heb ik besloten om het toch te doen omdat het hardlopen mij voor alle gebeurtenissen energie heeft gegeven en mij er nu doorheen trekt. Teven heb ik van enkele bloggers (waaronder Eleanor van Loop Depressievrij) geleerd dat openheid verlichtend kan werken; hoe persoonlijk het ook is.

Een inspirerende en gezonde groet,

Edwin Bril

About admin